* POBOCZA * KRAJNICE * RUBOVI * OBROBJA * POBOCZA * KRAJNICE * RUBOVI * OBROBJA * POBOCZA * KRAJNICE * RUBOVI *
POBOCZA Kwartalnik Literacko - Artystyczny         NR 3-4 (37-38)
         GRUDZIEŃ 2009
         ISSN 1505-1676
teksty piosenek
o autorze
o tłumaczu
wstecz

Neil Tennant

King's Cross

Z końca kolejki został odesłany człowiek
żeby poczuł twardą rękę rządu
Do bójki zachęcił go zerwany plakat
Ta sama historia co noc się powtarza
Jestem pokrzywdzony Daliśmy się nabrać
Wychodzisz z domu i nie wracasz

Mówili przyjdź w poniedziałek, mówili przyjdź w sobotę
Czekasz do jutra i wciąż żadnego wyjścia
Czytasz o tym w książce, piszesz do gazety
Budzisz się rano i wciąż żadnej poręki

Właśnie ostatniej nocy zostałem zgubiony
gdzieś tam przy stacji zwanej King’s Cross
Po obu stronach zabici i ranni
Wiadomo że to tylko kwestia czasu
Byłem dobry i byłem zły
Byłem winny że się tam plątałem

Więc dziś ruszyłem na poszukiwanie
tego któremu udało się zbiec
Wokół budynku przechadza się zbrodnia
w końcu trafia na King’s Cross
Szczęście i pech czekają w kolejce
To nie tylko kwestia czasu, to coś więcej

(1987)

 

Wiesz gdzie wziąłeś w łeb
(You know where you went wrong)

Dwu gości na ulicy
pije tanie wino
Bez domu, bez rodziny
Jest zimno i nie ma gdzie spać
Przechodzący obok ludzie omijają ich spojrzeniem
Jeden z mężczyzn pije, drugi przeklina

Wiesz gdzie wziąłeś w łeb
Wiesz gdzie wziąłeś w łeb, niestety

Stary człowiek nie pojmuje
Dlaczego nie podają mu ręki
Zapewniłem bezpieczeństwo, bomby i telewizję
Były straty w ludziach, cóż, czyjś syn zawsze ginie

Nikt nie podaje mu ręki
Nie rozumie

Wiesz gdzie wziąłeś w łeb
Wiesz gdzie wziąłeś w łeb, niestety

Oto jest historia świata
Każdego chłopca i każdej dziewczyny
którzy coraz mniej wiedzą o co w tym wszystkim idzie

Dwie dziewczyny z fotografią
Jedna ogląda, druga się śmieje
On mógł być mój
Czemu się rozmyśliłam?

Potem biorąc się pod boki
Przyznaj się, przyznaj

Wiesz gdzie wziąłeś w łeb
Wiesz gdzie wziąłeś w łeb, niestety

(1987)

 

Don Juan

Mężczyzna który eskortuje Don Juana do panny młodej
wie że pochopna jest duma z którą ten uwodzi
Pomyśl tylko o jego zazdrości; gdzież się przed nią schowa?
Mężczyzna który eskortuje Don Juana do panny młodej

Mężczyzna który zastąpi Don Juanowi starego doradcę
kręci dla pana Goldwyn-Mayera albo braci Warner
Pomyśl tylko o jego aktoreczce; ileż jej zapłaci?
Mężczyzna który zastąpi Don Juanowi starego doradcę

Znaleźliśmy się w impasie
z nauczycielem bogatych
Możnaby się dyskretnie i szybko rozprawić
ale wiesz że nie mogę tego zrobić

To byłaby klęska
To byłaby klęska
Mam okropne przeczucie
To nie majaki
Wkrótce będziemy przepraszać

Koniec końców gdy się wszyscy pozrzekali
serca i myśli oddając dla sprawy
Król Zog wraca z wakacji, Magda Lupescu jest siwa
a król Alexander w Marsylii leży martwy

(1988)

 

W ciemną noc
(In the night)

Zazou, co teraz zrobisz?
Wielu ludzi tu na ciebie poluje
Zazou, comment allez-vous?
W ciemną noc rozlegnie się pukanie
Ale to Zazou więc mu to zwisa
Ciemne szkła, długie włosy
Nie śpieszy się, polewa z tych gości
A pewne bydlaki chcą zemsty
Zazou, comment allez-vous?
W ciemną noc rozlegnie się pukanie
W ciemną noc

To Zazou więc przesypia cały dzień
potem prosto do Select czy Le Colisée
Sączy drinki, zamawia następne
mówi co myśli, że powalona ta wojna
Zazou, co teraz zrobisz?
W ciemną noc rozlegnie się pukanie
Zazou, comment allez-vous*?
W ciemną noc rozlegnie się pukanie

A kiedy żołnierze dumnie kroczą
tylko miłość mu w głowie
A kiedy flagi powiewają
tylko miłość mu w głowie
cóż, granica jest cienka
między miłością i zbrodnią
a w tej sytuacji
pomiędzy miłością, zbrodnią
i kolaboracją
w ciemną noc

Teraz każdy jest kimś oczarowany
chyba że już oddał się diabłu
Na ulicach słychać jak ludzie gadają
To Zazou – powinno się go zamknąć

(1986)

* comment allez-vous? (fr) – jak się pan miewa? (w stosunkach oficjalnych)

 

Dźwięk dzielącego się atomu
(The sound of the atom splitting)

Nienawidzę! Nienawidzę cię!
Już nigdy nic nie będzie takie samo
Naprawdę? Nie bądź głupi
Przecież mówiłem że to gra
Kiedy cię widzę, to co robisz
po prostu mam ochotę splunąć
Co to za hałas?
O, to tylko, już dawno tu oczekiwany
dźwięk dzielącego się atomu

Oto jest winny, ten z pończochą na głowie
Patrz, tu następny, nazywają siebie pinheadzi raczej ptasie móżdżki
Co to za hałas tam?
Walą w blachę?
Nie, nie, wszystko w normie
To tylko dźwięk dzielącego się atomu

Tak w ogóle czyją trzymasz stronę?
To ma być pogróżka?
Cóż, chyba byłoby na tyle
o ile tylko się nie spapra
i który tam wyjdzie ostatni
jak wszyscy się wycałujecie
niech włączy nagrywanie
Nigdy się nie wie co się traci
Chleb i igrzyska a potem może
dźwięk dzielącego się atomu

Cicho tam z tyłu! Żadnych syków!
To dźwięk, to jest dźwięk
dźwięk dzielącego się atomu

Nienawidzę! Nienawidzę cię!
Cicho tam z tyłu! Żadnych syków!
To dźwięk, to jest dźwięk
dźwięk dzielącego się atomu

(1988)

 

Dziewczyny West Endu
(West End girls)

Czasem już wolałbyś nie żyć
W ręce spluwa wycelowana w łeb
Wydaje ci się, że jesteś niespełna, niezrównoważony
kopiesz krzesła, przewracasz stoły
w restauracji na West Endzie
Wezwać policję! Tu jest szaleniec!
Biegniesz do metra, przejście podziemne
wpadasz do knajpy na West Endzie

Na West Endzie, na samym końcu świata
chłopcy z East Endu, dziewczyny z West Endu
Dziewczyny West Endu

Zbyt wiele cieni, ściszonych głosów
twarzy na plakatach, za dużo wyborów
Czy – kiedy – co – dlaczego –
Ile masz –
Masz? Dają ci?
Jeśli – jak często?
Którą opcję wybierasz
twardą czy miękką?
(Ile ci trzeba?)

Na West Endzie, na samym końcu świata
chłopcy z East Endu, dziewczyny z West Endu
Dziewczyny West Endu

Znajdziesz takie miejsce o którym nikt nie wie
Gdzie mówią pieniądze i ulice kapią złotem
Gdzie w każdych drzwiach ktoś wystaje
a jeśli się odzywa, łamie prawo
(Czyimi ustami?)
(Czyimi ustami?)

Zadasz pytanie – obojętne twarze
Czytasz wiadomości i przewracasz strony
Obserwujesz jak w co innego grają
I nikt nie wie niczego o tobie
Nikt nie wie niczego o tobie

Masz serce ze szkła czy serce z kamienia?
Czekaj aż odprowadzę cię do domu
Nie mamy przyszłości, nie mamy przeszłości
Jest tu i teraz, tylko to się liczy
W każdym mieście, w każdym państwie
od Jeziora Genewskiego po Dworzec Fiński
(A ty dokąd doszedłeś?)

A na West Endzie, na samym końcu świata
chłopcy z East Endu, dziewczyny z West Endu
Dziewczyny West Endu

(1984)

Neil Tennant
przełożyli Eryk Ostrowski i Anna Ostrowska-Paton

 


OBJAŚNIENIA:

Don Juan
Neil Tennant: „W latach 30. Bałkany znalazły się w potrzasku pomiędzy stalinowską Rosją i nazistowskimi Niemcami, co ostatecznie doprowadziło do II wojny światowej. Potworzyły się tam te wszystkie dziwne monarchie. W Albanii był Król Zog [1895 – 1961], w Bułgarii Car Borys [1894 – 1943], a w Jugosławii regent – Książę Paweł [1893 – 1977]. I wszyscy oni starali się z jednej strony nie wchodzić w sojusze z Hitlerem, a z drugiej strony powstrzymać Stalina od aneksji połowy ich ziem. Don Juan to Hitler albo Stalin. Sam nigdy nie mogłem do końca ustalić, który z nich. Myślę, że to jednak Hitler. W ostatniej strofie wszyscy ustępują. Madame Lupescu [Elena „Magda” Lupescu, 1896 – 1977] była kochanką króla Rumunii Karola II [1893 – 1953] i to właściwe ona rządziła krajem. Jego żoną była Marie [Joanna Marie Valentina „Zizi” Lambrino, 1898 – 1953]. Król Jugosławii Aleksander I [1888 – 1934] zginął w wyniku zamachu w Marsylii.” (za Introspective. Further listenings 1988 – 1989, Parlophone 2001, przeł. D. Sperczyńska)

 

W ciemną noc
Utwór zainspirowany książką Paris In The Third Reich: A History Of The German Occupation, 1940 – 1944 Davida Pryce-Jones.

Les Zazous – francuski odpowiednik polskich „bikiniarzy”; subkultura istniejąca we Francji po drugiej wojnie światowej. Jej przedstawicielami byli młodzi ludzie wyrażający swój indywidualizm poprzez krzykliwy strój – często za duże i za luźne ubrania – i ekstatyczny taniec do swing jazzu czy bebopa. Ruch tworzyły raczej setki niż tysiące młodych ludzi, zwykle między siedemnastym, a dwudziestym rokiem życia, wywodzący się praktycznie ze wszystkich klas społecznych, których połączyły podobne poglądy. W czasie niemieckiej okupacji Francji, reżim Vichy, współpracujący z nazistami i faszystami politycznie i zgodny z nimi światopoglądowo, charakteryzował się skrajnie konserwatywnym podejściem do moralności i zaczął stosować szereg restrykcji wymierzonych w rozgorączkowaną, pozbawioną złudzeń młodzież. Ta z kolei w ramach protestu i jako wyraz nonkonformizmu zaczęła organizować zaciekłe pojedynki taneczne, czasem rywalizując w nich z żołnierzami okupanta. Ironia i sarkazm pod adresem władz nazistowskich i Vichy, dandyzm i hedonizm, sceptycyzm wobec obowiązującej etyki pracy i wreszcie zamiłowanie do „dekadenckiego” jazzu sprawiły, że Zazous uznaje się za jednych z prekursorów ruchów młodzieżowych kwestionujących idee społeczeństwa kapitalistycznego. Subkultura Zazous skupiona była głównie wokół Paryża, ale mniejsze grupy działały we wszystkich zakątkach Francji. Głównymi miejscami spotkań Zazous były taras kawiarni Pam Pam na Polach Elizejskich oraz Boul’Mich (ulica Boulevard Saint-Michel, niedaleko Sorbony).

 

Dźwięk dzielącego się atomu
Tytuł zaczerpnięty przez Tennanta z filmu Dereka Jarmana The Last of England.

Neil Tennant: „Tekst jest zapisem dialogu między faszystą, a mięczakowatym liberałem. Przedstawiciel prawicy dobrze się bawi kosztem liberała, bo ten sprawia wrażenie tak bezradnego, że na pewno nigdy nie zdobędzie się na konkretną reakcję. Wreszcie liberał-wymoczek, siląc się na podstęp, pyta „Tak w ogóle czyją trzymasz stronę?”, na co prawicowiec odpowiada „To ma być pogróżka? Cóż, to by chyba było na tyle. Pod warunkiem, że za dużo nie spaprzesz.” Prawicowiec traktuje liberała lekceważąco, jakby mówił „Możesz sobie mieć partię, pod warunkiem, że nie narobisz za dużo zamieszania”. (za Introspective. Further listenings 1988 – 1989, Parlophone 2001, przeł. D. Sperczyńska)

 

Dziewczyny West Endu
wpadasz do knajpy na West Endzie (w oryginale: to a dive bar in a West End town) – „Dive bar” (lub w skrócie „dive”) to podrzędny lokal serwujący alkohol, nastawiony na niezamożną klientelę z klasy robotniczej; „speluna”. W utworze chodzi o lokal na Gerrard Street w Londynie.

od Jeziora Genewskiego po Dworzec Fiński (w oryginale: from Lake Geneva to The Finland Station) – trasa jaką odbył Lenin powracając do Rosji na Rewolucję Październikową. Marek Węgierski w swej pracy Ku nowej krytyce kultury: Recenzja retrospektywna: Pet Shop Boys, Please sugeruje, że jest to zabieg ironiczny oznaczający obecne wyczerpanie się energii rewolucyjnej na świecie („Zielone Brygady” 9 / 1999). Wersem tym Neil Tennant wyraźnie nawiązuje też do książki To the Finland Station z 1940 r. wybitnego amerykańskiego historyka, Edmunda Wilsona zawierającej studium europejskiego socjalizmu.

 

opracował Eryk Ostrowski

Wstecz

teksty piosenek